Subiektywny ranking atrakcyjności piłkarzy Liverpool FC.

Tak, to najgłupszy tytuł posta, jaki kiedykolwiek widziała moja klawiatura. 

Zapewne domyślacie się, że bloggerski skład trzyosobowy, którego pracę możecie tu podziwiać, he he, nie powstał z przypadku. Zanim postanowiłyśmy stworzyć coś razem, długo się poznawałyśmy, spędzałyśmy mnóstwo czasu na rozmowach, wymieniałyśmy się opiniami na tematy mniej lub bardziej związane z piłką. W ten oto sposób powstała nasza ulubiona rozrywka, zwana roboczo ocenialnią. Nie potrafię sobie dokładnie przypomnieć, jak doszło do tego, że jako pierwsza pod nóż poszła ekipa Realu Madryt. Zasady oceniania były dwie - oceny nie mogą wykraczać poza dziesięciopunktową skalę, a pod uwagę bierzemy tylko i wyłącznie aparycję.

Dopóki nie doszło do ekipy z Liverpoolu, wydawało mi się to banalną zabawą, małym przerywnikiem między poważnymi rozmowami z dziewczętami. Ale w końcu musiałam spojrzeć obiektywnie na chłopaków, których znam przecież od dawna i z którymi sympatyzuję się w mniejszy lub większy sposób. Spójrzcie, co z tego wynikło:

A wynikło to, że byłam najsurowiej oceniającą jurorką! Poza tym, nikt nie uzyskał maksymalnej liczby punktów, a ja swoją dziesiątkę przyznałam Temu-Kogo-Nigdy-Byście-Się-Nie-Spodziewały. Nie dało się jednak uniknąć odwoływania się do starych sympatii. Znaczy do Carry, chociażby. Dziesięć i osiem punktów od dziewczyn, które mogą być jego córkami, naprawdę każe zastanowić się, co z tą Polską,  co takiego ma w sobie Jamie, że tak przyciąga (małe uzasadnienie od brokenheart45: "Dlaczego Carra ma 10? Hmm jest on przystojnym mężczyzną i świetnym piłkarzem. Jednakże nie patrzę na niego w tym samym kierunku co np. na Škrtela czy Aggera. Według mnie jest materiałem na idealnego ojca, jakiego chciałabym mieć.") . Albo chociażby Stu Downing. To jest dopiero fenomen, jak widać, nie tylko na boisku. Jeszcze w ubiegłym sezonie byłabym skłonna przyznać mu okrąglutkie, tłuściutkie zero, a odkąd zalicza 90% skuteczności podań w meczach, nagle stał się całkiem znośny. Tylko jak w takim razie wytłumaczyć osiem oczek od kibicki Manchesteru United?! Wiem, że nie obejrzałabym się za nim na ulicy, a jednak w czerwonym trykocie jakoś potrafi mnie przekonać. Jednak największym zaskoczeniem jest moje własne 9,5 punkta przyznane Jedynemu Mężczyźnie Na Świecie, z Którym Chcę Mieć Dzieci. Tylko 9,5 punkta! Szczyt obiektywizmu- tę połówkę odjęłam mu chyba za to, że czasami zabiera ze sobą dodatek w bardzo złym guście, który psuje wszystko i nazywa się Alex Curran. To co, małe przypomnienie, za co pan ten zarobił punktów aż dwadzieścia osiem?

Dobra, koniec żartów. Po prostu każdy powód jest dobry, żeby pogapić się trochę na Stevena. Czy wy też tak bardzo chciałybyście mieć fototapetę ze zdjęciem drugim od lewej w pierwszym rzędzie od góry? Gdyby ktoś spytał, jak wygląda moje marzenie z dzieciństwa, pokazałabym mu ten obrazek.

 Tak naprawdę nie traktujemy tego ''rankingu'' poważnie, jedynie jako zabawę i mały oddech od kibicowania samego w sobie. Z tak zwanego 'hotfanostwa' wyrosłyśmy już dawno -ja, przyznaję bez bicia, skończyłam z tym dopiero mając 15-16 lat, co nie zmienia faktu, że było to sporo czasu temu. Ale czyż nie jest przyjemnie czasami zapomnieć o crossach, lobach, zwodach i strzałach, a skupić się jedynie na odczuciach estetycznych? Wszak jesteśmy tylko kobietami. A teraz zadanie dla was: nie zgadzacie się z naszymi ocenami? Któreś wydają się wam śmieszne i absurdalne? Macie swojego faworyta w drużynie LFC? Piszcie w komentarzach!

Na zakupy: w jakich piłkarzy nie warto inwestować?

Zakupy. Niesamowicie ważna czynność życiowa. Pozwalająca na jakiekolwiek próby podtrzymania tych pozostałych. No bo jak tu oddychać ze świadomością, że w naszej szafie nie ma tej super-mega-boskiej-i-niesamowicie-fantastycznej koszulki z herbem ukochanego klubu na środku i ornamentem z:
a) wersja dla kategorii wiekowej <100: ze słodkich buziaków Kaia R
b) wersja dla kategorii wiekowej >12: zdjęć Shinji Kagawy, na których memła dekolt swojej koszulki
c) wersja dla kategorii wiekowej >16: uda Stevena Gerrarda
d) wersja dla...dla zdesperowanych: tego, czego nie ma kobieta, a z pewnością ma Jonjo Shelvey
Wraz z trudnościami przy oddychaniu, pojawia się stopniowy zanik apetytu. Później dochodzi niechęć do opuszczania domu, bo przecież ludzie zobaczą, że nie mamy TEJ koszulki. Stajemy się osowiałe, tracimy reakcje na bodźce. Libido staje się zupełną odwrotnością tego Johna's one. My po prostu musimy kupować, gromadzić, wypisywać w sklepie internetowym, żeby żyć.
Teraz wczujmy się w rolę trenerów największych potęg piłkarskich. Nie dość, że w większości są dobrze [a nawet lepiej] zarabiający i mają stałą [no chyba, że są trenerami Chelsea] posadkę (czyt.żonaci) i raczej ich domowe zakupy ograniczają się do nocnych wizyt w supermarketach [bo nagła potrzeba taka zaszła, no], to jeszcze ich zakupy biurowe ograniczają się do dwóch razy w rok. A kiedy zupełnym przypadkiem zwiedzie ich kusząca reklama i nabędą całkowitego bubla, mogą stracić nawet i pracę, i wizerunek w oczach kibiców.

Ponieważ jednak kobietami jesteśmy i ryby w wodzie czują się jak my na zakupach (a nie odwrotnie!), a sztukę tę opanowałyśmy zanim oni jeszcze zbudowali nam te superanckie superowe supermarkety, chcę odwdzięczyć się facetom listą typów piłkarzy, których sama bym nigdy nie kupiła dla klubu:




1. Piłkarz- emeryt. Jedną nogą w domu.
I co z tego, że nie jest aż taki drogi? Czy warto kupować co tydzień nowe kartonowe adidasy? Nowe-stare kartonowe adidasy? Nowe-stare kartonowe wychodzone adi... W każdym razie nie warto. Wad takiego zawodnika jest na pączki.
Po pierwsze: jest wychodzony. Nie wniesie ożywienia do gry całej drużyny. Co innego mieć legandę, a ukraść komuś legendę. Taki Giggs w United, nawet na trybunach tworzy styl gry zespołu. Młodzicy, początkujący stawiający pierwsze kroki w klubie wzorują się na nim, nie na Inieście czy Xabim Alonso. Nieco starsi gonią Pędziwiatra na rozgrzewce, bo skoro taki dziadek może biegać tak szybko i ma taki power, to głupio by było staruszka nie przegonić, no nie? Poza tym skoro ma więcej wigoru od nich, ich żony... Dobra, ja już nic nie mówię. :confused Ala: Wracając, starszy, niezwiązany emocjonalnie z klubem piłkarz nie będzie dawał z siebie stu procent. Będzie już głową w domku, w szlafroczku, kapcioszkach i innych fifraczkach. Bo wykorzystując pełnię swych umiejętności, może narazić się na kontuzję. Bo sprzedali go do jakiegoś obcego klubu.
Po drugie wraz z nim NIE PRZEJDĄ sezonowcy, którzy napędzą koniunkturę klubu poprzez masowe ogołocanie klubowych sklepów z koszulek swego idola. Ten kibic Bayernu, który kupiłby sobie żółto-czarną koszulkę Lahma z herbem BVB tuż obok serca, niech rzuci kamieniem.
Po trzecie taki piłkarz jest już-nie-taki-młody, a co za tym idzie- kruchy. Jak porcelanowa lalka. Moja jedyna skończyła tragicznie. Pierwszego dnia spadła z balkonu. I nieważne, że ją zrzuciłam, żeby mama kupiła mi Barbie... Młodzi leczą się o wiele szybciej. Większość żywych legend nie wykaraskałaby się karaskać, karaskać, karaskać, kocham ten wyraz już ze skręcenia kostki, a co dopiero otwartego złamania czy zerwania więzadeł.
Podsumowując: ani nie zarobimy, ani nie ożywimy, ani nie mamy pewności, że wytrwa do końca kontraktu. Poza tym...szkoda odbierać klubowi piłkarza, który chce skończyć karierę w tym klubie, no nie?



2. Tknij-mnie-a-dostanę-alergii-astmy-grypy-nogamisięzłamie-wkażdymrazietegonieprzeżyję.
Czyli najbardziej niepożądany typ piłkarza w Premier League. Stańmy się na chwilę losowym angielskim trenerem.
-Eh... Tragedia. Jak tak dalej pójdzie, to mamy sezon z głowy. W tym okienku musimy kupić szybkiego, ofensywnego pilkarza. Nie musi być wyskoi, ma napędzać grę. Cena nie gra roli. Kreatywny, bramkostrzelny, młody, przystojny...
Kupujemy młodego Hiszpana. Szybki? Tak. Kreatywny? Bardzo. Jak Terry w łó... Kurczę, udał nam się ten zakup. Podebraliśmy go samemu Juve! Jest gotowy do gry? Tak? To wystawiamy!
I wystawiamy... W pierwszym składzie. Wszyscy są hepi. Zawodnik, bo spełniło się jego marzenie i gra w Premier League. Trener, bo ma na boisku perełkę. Kibice, bo jest młody i obiecujący. Kobiety, bo ma takie piękne, brązowe oczy... I co się dzieje potem? Nasz brylancik gra dobrze. Debiutuje z klasą. Biegnie skrzydłem napędzając kolejną akcję, gdy nagle w nogi wjeżdża mu rozpędzony Luiz. he he he. Torres by nie trafił w nogi. Tylko w piłkę. Bo by chciał w nogi i... nieważne. Na boisko zapraszamy lekarzy. W tym czasie Luiz dostaje tylko żółtą kartkę, bo to przecież nie był aż taki brutalny wślizg... Chłopak schodzi i ma sezon z głowy. Zapomnieliśmy o twardości. Nieustępliwości. Wręcz sile fizycznej. Żeby moje wywody nie były takie prosto z kosmosu, podam inny przykład.
Ruud van Nisterlooy. Świetny. Bramkostrzelny. Legenda. Kontuzjogenny. Arjen Robben. Świetny. Bramkostrzelny. Legenda. Kontuzjogenny... W łagodnej lidze osiągnęliby jeszcze więcej.



3. Hurtem ich, hurtem.

a) kupno hurtowe
lato 2011
-Dzień dobry, tu [tu wstaw nazwisko dowolnego trenera z czołowej europejskiej ligi]. Poproszę pół kilo składu.
-...co?
-Pół składu. Połowę. Połowę drużyny. Podobno macie dobrych zawodników.
-Ale w Lechu? Mamy, ale...ale nie rozumiem.
-To ja nie rozumiem. Skoro są dobrzy i tani, to poproszę sześciu. Na wynos.
-Ale panie, toć oni sobie w Polsce jako-tako radzą. Piąte miejsce w lidze.

Abstrakcja, no nie? Ale gdyby w jednym okienku transferowym niemiecka drużyna kupiła kilku Polaków, nikt by się raczej nie zdziwił. Chyba, że to byłby Bayern.
Bo wiecie dziewczyny, z kupnem hurtowym to jest tak, że trzeba po pierwsze być w 100% pewnym marki. Nabywając pół polskiej drużyny, bo jest tak dobry piłkarz, z którym reszta gra jak natchniona, robimy błąd. To tylko perełka. Całej małży nie warto kupować. A marka jest droga..
Po drugie: to, że tacy np. Falcao, Hulk i Guarin grali razem w Porto bardzo dobrze, wcale nie daje pewności, że w zestawieniu z Iniestą, Messim i Xavim będą tak samo dobrze współpracować. To może przynieść naprawdę odwrotny efekt. Starcie dwóch światów. Dwóch różnych wizji gry. Przecież to może się skończyć przemocą w szatni!
-Ty ciole, to podanie miało być po ziemi.
-Ale to nie było do ciebie, tylko do Falcao, ciocie mamuta!
-Ja też chcę dostać podanie, bo muszę mieć Złotego Buta!
-Jeszcze jeden taki numer i z wami nie gram!
-Nie, to nie. Trudno się mówi.
-Ej, Messi. Lio. Proszę. Leo! Nie łaskoocz! Nie pod kolanem.
-Dobrze ci tak.
Poza tym, to jest kupno hurtowe. Nie kupujemy jednego piłkarza za 20 mln funtów, ale kilku za kilkakrotność tej kwoty. Jeśli jeden się nie przyjmie, oczywiście żal, ale co dopiero jeśli nasz sześćdziesięciomilionowy zakup na całe lata się nie zaaklimatyzuje?
Płacz i zgrzytanie zębów.




4. Wrażliwiec, Sentymencik, Pan i Władca Ławki.
Czyli najprościej mówiąc: zawodnik tracący skuteczność, szybkość i wszystkie swe atuty, które skusiły klub do wydania niebagatelnej sumki na niego, wraz z debiutem w jego barwach (opcja 1) lub stopniowo, z każdym kolejnym meczem (opcja 2). I nie mówcie mi, że takich nie ma, bo...bo są. A tego...przykładu...tego...ee...*chrząka bardziej znacząco, niż gdy mówi, że nie podoba jej się Evra* no-wiecie-no. Otóż ten najsłynniejszy pan, któremu po zmianie barw wszystko (prócz liczby hejterów) nagle zmalało i którego nazwiskiem nie chcę tu rzucać. Dzieciak z niego i tyle w tym temacie. A Bozia takich karze. Nieskutecznością. Impo...nieważne. W każdym razie to już nigdy nie był ten sam piłkarz. Nie wart pierwiastka ze swojej ówczesnej ceny.





* od razu mówię, że CR7 nie jest przykładem typu Foszka. Po prostu ten mem jest boski.

5. Nie no. No foszek!
I tak jest w większości przypadków, kiedy mentalne dziecko trafia do dużego klubu piłkarskiego. Są trzy podgrupy takich osobników:

a) mówię co myślę i czego nie myślę, a raczej to o czym jeszcze nie pomyślałem, ale warto się podzielić moimi przemyśleniami tym

-Kupiliście mnie? To dlaczego siedzę na trybunach?! To co, że mam kontuzję/na mojej pozycji gra ktoś inny, a ja nie przesunę się na lewo, bo nie chcę grać w jednej drużynie z tym pieprzonym złodziejaszkiem/nie daję z siebie niczego/pauzuję przez 10 meczów za nauczkę wymierzoną Terry'emu za to, co zastałem w domu? No co? Przecież skoro wydaliście na mnie te 15 milionów ojro, to mam prawo chyba decydować o losach drużyny? Hej, oddaj mi opaskę spasiony jagnięciaku! Trener dał mi ją do potrzymania!1! Nie? To foch forever! Zmieniam klub. Nie jesteście godni mej dostojności w tym czymś co nawet nie jest klubem... Wy źli ludzie!

b) introwertyk

Kolejną grupą jest introwertyk. Nie powie ci taki o co chodzi. Gra sobie na treningu w drużynie z narzutkami stop przemocy. Wszystko jest w jak najlepszym porządku. Strzela gola! Jego drużyna prowadzi 1:0, ale wtedy drużyna bez narzutek wyrównuje. Nasz delikwent (choć jeszcze delikwentem nie jest) postanawia wziąć sprawy w swoje ręce..tfu! nogi.Biega, drybluje, haruje za trzech. I nagle znajduje się w świetnym miejscu o świetnym czasie. Na czyściutkiej pozycji. Przed nim tylko Torres robiący za bramkarza, bo tylko Cech chce grać, a reszta golkiperów Chelsea poszła do toalety. I... wszystko byłoby pięknie, gdyby miał piłkę. Ale ma ją kolega z drużyny. Obrońca. Nono akcja życia. Idzie na przebój i chybi o milimetry. O nie. Co za wredny kolega. Nie podał naszemu szajnin' star. Fooo-szeeeek! I schodzi taki z płyty boiska, a potem automatycznie udaje się do swego managera z rozkazem negocjowania kontraktu...

c) ukryta świnia aka działam prawie w konspiracji
Zdecydowanie najgorszy typ...
No więc [tak.wiem.no więc.już nie będę] na początku wszystko jest cudowne jak w przypadku introwertyka. Gra często. Czasem pauzuje, ale trener bardzobardzo mu ufa i gdyby nie przeszkody (kontuzja, kartki, poród żony, wesele szwagra), pewnie nie opuściłby meczu. Wynagrodzenie? Cóż, najwyższe w klubie, a przynajmniej na swej nominalnej pozycji. Relacje z trenerami i kolegami z drużyny? No perfecto! Idealnie. Sam przyznaje- to jego raj na ziemi.
Problem pojawia się z czasem. Jedzie na kadrę, gra w pierwszym składzie [prezent za świetne występy w klubie] i nagle... przydarza mu się tragiczny wypadek. Dostaje piłką w głowę. Z całej siły. Auć! I na konferencji prasowej postanawia wyznać całemu światu CAŁĄ PRAWDĘ.

• że w klubie zarabia tylko 200 tys. funtów tygodniowo
• że koledzy są be i wcale nie potrafią się ubrać (bo każdy prawdziwy facet wie, że morski błękit nie pasuje tak do burgundu, jak do amarantu)
• że trener jest gejem i ma za długie włosy
• że działacze kradną pączki z kieszeni piłkarzy
• że on sam nie może znaleźć swojego miejsca w drużynie
• że drużyna to banda idiotów
• że nie rozumie głupich kibiców... "Jak można wspierać coś takiego?!"

ŻENADA.

I znowu kasa wyrzucona w błoto... Na świnię.

***

Troszkę przynudziłam...
Cóż, to są te najgorsze według mnie towary piłkarskie. Zgadzacie się ze mną? Cz wcale nie mam racji? A może chcecie coś dodać? Z tego miejsca serdecznie zapraszam do dzielenia się swoją opinią w komentarzach ;)

O tym, jak po raz pierwszy życzenia traktujące o wesołych świętach się spełniły. Aston Villa 1:2 Liverpool.

Cholercia, jak by tu zacząć... Jak by tu opisać... Bo widzicie, to jest tak, jak wtedy, kiedy mamusia zrobi na obiad szpinak i brukselkę na pierwsze danie, a na drugie tort czekoladowy. I potem tatuś pyta, czy warto jeść mamine specjały, czy znowu musi zamawiać pizzę do piwnicy, żeby się nikt nie zorientował. A wtedy wy nie potraficie stwierdzić, czy obiad był połowie dobry, czy może raczej w połowie zły.

Zaczęło się pięknie, Joshua Jackson, chory na białaczkę ośmioletni fan Liverpoolu wyprowadził na murawę naszych piłkarzy. Skubany, ukradł mi moje marzenie z dzieciństwa... Później już tak pięknie nie było, bo kiedy po rozpoczęciu meczu przez zawodników Aston Villi w końcu piłka trafiła do Downinga, rozległy się gwizdy przypominające o jego mrocznej przeszłości - siedemdziesięciu dziewięciu spotkaniach w błękitno-wiśniowych barwach. Nie żartuję, naprawdę komentatorzy opisali tak koszulki AV. Panie Rudzki, ja pana męskości nie neguję, ale oglądanie meczów i jednoczesne rozpoznawanie wszystkich kolorów z rozszerzonej palety Painta się jakoś ze sobą kłóci, nie uważa pan? Abstrahując od kibicowskich przepychanek psychologicznych, początek pierwszej połowy zapowiadał bardzo wyrównany mecz - akcja goniła akcję, kontra kontrę, fatalne dośrodkowania z rożnych goniły jeszcze bardziej fatalne dośrodkowania z rożnych, i to po obu stronach. Pierwszy raz świąteczna babeczka stanęła mi kołkiem w gardle po groźnym dla LFC strzale z kilku metrów w piętnastej minucie. Budzi on pewne kontrowersje: to Reina tak dobrze broni, czy Agbonlahor tak fatalnie trafia? Chyba jednak to pierwsze, bo gdyby Pepe miał dziś słabszy dzień, moglibyśmy się tylko modlić o tak niski wymiar kary po pierwszej połowie. Dość wspomnieć, że w okolicach dwudziestej minuty sześciu zawodników w z Liverbirdem na piersi nie zdołało powstrzymać dwóch w błękitno-wiśniowych strojach. Nigdy nie przestanę się z tego nabijać. Dziesięć minut później straciliśmy bramkę.

Między golem Aston Villi a końcem pierwszej połowy działo się wiele fascynujących rzeczy. Chociażby taki Carra, który tylko po starej znajomości nie dostał żółtej kartki. Albo Suarez, który pozazdrościł 40 yards Gerrardowi i bardzo, ale to bardzo chciał strzelić kopiąc piłkę z własnej połowy, a paradoksalnie nie udało mu się to nawet wtedy, kiedy miał przed sobą tylko bramkarza. Downing nie stworzył żadnego zagrożenia dośrodkowując z miliardowego rzutu rożnego, a ja zjadłam kilogram ciasta na uspokojenie. Co w przeliczeniu daje 10 cm więcej w cyckach. Oby.

Jednak tuż po rozpoczęciu drugiej połowy mojemu ciastu wyrosła godna, całkiem... hmm... nie lubię tego słowa, ale CIACHOWA, konkurencja. Jordan Henderson, po pięknym, uruchamiającym go podaniu od Coutinho, wyszedł na pozycję sam na sam z bramkarzem i zakończył tę akcję o wiele lepiej, niż próbował to zrobić Suarez przed kilkunastoma minutami. Był to ósmy celny strzał The Reds. Chwilę później za brzydki faul żółtą kartkę zarobił Gerrard, co wbrew pozorom było całkiem dobrym znakiem...Wiecie, powrót do przeszłości - pryszczaty Stevie lubił brutalne faule, ale lubił też petardy z trzydziestu metrów, więc Gerro-buntownik zwiastował pozytywne zmiany w dzisiejszym meczu. Długo nie musieliśmy na nie czekać, bo chwilę później zapachniało golem, kiedy obok bramki przeszedł strzał Coutinho, a Glen trafił w słupek. W końcu jednak nadarzyła się wyśmienita okazja do wyjścia na prowadzenie. Okazja nazywała się Suarez i w pięćdziesiątej dziewiątej minucie została sfaulowana w polu karnym, a do jedenastki podszedł nasz kapitan. Nie pytajcie, co się wtedy ze mną działo. Odwróciłam się plecami do ekranu i mówiłam sobie ''Stevie, przecież byłam grzeczna, posprzątałam pokój, pochwaliłam zakalec babci, nie spałam na dzisiejszym kazaniu- strzel to, zasłużyłam!''. No i wysłuchał. Thanks, Stevie God. Pięć minut później regularnie zatruwający nam życie w dzisiejszym meczu Benteke dostał piłkę z wrzutki po rożnym i strzelił centralnie w miejsce, gdzie nie było Reiny. Ale był tam Gerrard, który miał dziś więcej szczęścia niż rozumu, bo udało mu się ten strzał wybić i w ciągu kilku chwil zostać bohaterem meczu, zaliczając przy okazji paradę kolejki. Siłą powstrzymuję się, żeby nie wstawić teraz dwóch linijek różowych serduszek specjalnie dla naszego kapitana. Piłkarze Aston Villi próbowali jeszcze w ostatnich minutach ukrócić radość przyjezdnych kibiców śpiewających YNWA na trybunach - Benteke trafił do siatki, jednak bezdyskusyjnie był w tym czasie na spalonym.


Wszystko to brzmi różowo, cukierkowo i pięknie, jednak sam mecz w istocie do pięknych się nie zaliczał. Spójrzmy na profesjonalne statystyki.

No popatrzcie, Reina dostał ptaszka. Trochę na wyrost, bo bardzo się cieszę, że nie puścił szmaty, ale gdyby nie Steven, na pewno dużo by stracił, bo faktem jest, że to on powinien obronić ten strzał... Jeżeli Pepe wszystko robi z takim opóźnieniem jak interwencje, współczuję. Johnson od dawna jest Pomyłką Świata, ale to miło z jego strony, że stara się w ofensywie. Gdzieś musi, skoro obrona nie wychodzi mu zupełnie i kiedy widzi przed sobą przeciwnika z piłką, wygląda jak dziecko zgubione przez rodziców w supermarkecie, a jego krycie jest mniej więcej tak skuteczne, jak preparat na pryszcze z Mango TV. Carra... Cóż ja mogę o nim powiedzieć? Smutno mi, że zostało mu jeszcze siedem meczów do rozegrania w czerwonych barwach. Poza tym, dzisiaj raczej niepewny i nienadążający za przeciwnikiem, ale za bardzo go lubię, żeby obiektywnie krytykować i przyznaję się do tego bez bicia. Agger i Jose podobnie - przeplatali całkiem fajne przebłyski z zupełną amatorszczyzną. Reasumując, ZRZUTKA NA HUMMELSA, LADS, bo na to, co dzieje się w naszej linii obrony aż przykro patrzeć! Dalej jest jeszcze gorzej, bo czas powiedzieć głośno, że Lucas zupełnie nie odnalazł się po kontuzji i chętnie dałabym mu trochę odpocząć na ławeczce od presji Premier League, gdybym tylko miała kim go zastąpić. Może wróciłby do nas bez głupich pomysłów pod tytułem ''Nie zdążyłem zabrać piłki, więc sfauluję cię metr przed polem karnym i będę się modlił, żebyś nie strzelił nam z wolnego''. Kto chce powrotu Xabiego Alonso, ręka w górę!

Na szczęście to już koniec narzekań, bo zostały nam do obgadania same zielone ptaszki. Hendo. Henduś. Hendunio. Na początku swojej kariery na Anfield wydawał się nieogranym wymoczkiem i patrząc na niego miało się wrażenie, że po przebiegnięciu dwudziestu metrów padnie z wycieńczenia. Jednak musiał znaleźć jakąś dobrą motywację, bo nie dość, że całkiem przyjemnie się umięśnił i jego zdjęcia bez koszulki już nie bolą, haruje jak wół w każdej części boiska i nadąża za akcją, to jeszcze strzela piękne bramki. Oczywiście, dzisiejsza padła z sytuacji bardzo prostej do wykończenia, dostał niesamowicie precyzyjną piłkę od kolegi i jedyne, co musiał zrobić, to trafić w okienko. Ale niektórym nawet to się dziś nie udało, więc congrats, Jordan! Dałabym mu nawet serduszko, ale jedno przydzieliłam już Stevenowi, a w bigamię bawić się nie będę. Tym oto sposobem doszłyśmy do Gerrarda. Co za facet. Co za zawodnik. Trochę mnie już znacie, wiecie, co znaczy dla mnie jego dobra gra, więc nie będę zagłębiać się w temat, bo mi się oczy spocą. Ocierając łzy wzruszenia jedną ręką, drugą napiszę tylko, że nic nie cieszy mnie tak jak powrót kapitana do pełnienia kluczowej roli w składzie. Nie przestajemy lać świątecznego lukru, bowiem pochwalić trzeba też Downinga, który uratował całą pierwszą połowę. Suarez starał się jak zawsze, dziś nie trafił, ale nie zmienia to faktu, że jest najlepszym, co mogło się nam kiedykolwiek w życiu przytrafić. Nawet nie mam wystarczającej śmiałości, żeby skrytykować jego nieskuteczność, nie po tym, co robi dla Liverpoolu (sam zdobył dla nas dziesięć punktów, co oznacza, że bez niego bylibyśmy w okolicach dziesiątego miejsca). Coutinho zostawiłam sobie na deser. Dlatego, że bardzo nie lubię popadania w hurraoptymizm, ale trzeba powiedzieć, że to chyba ten młody Brazylijczyk ukradł dziś cały show. Długo wahałam się, czy MOTM przyznałabym Stevenowi, czy właśnie jemu, i w końcu padło na Cou. On urodził się z piłką przy nodze, tyle w temacie.

To co, dość już tego ględzenia ciotki Silene, nie? Na koniec jeden mały, wielkanocny dylemacik przy jajeczku... Dziewczyny, który przystojniejszy?!








...no dobra. Żartowałam.

5 typów kibiców, których nienawidzę.

Jak zapewne się orientujecie, nasza reprezentacja ma za sobą już właściwie półmetek eliminacji do Mistrzostw Świata 2014. Co za tym idzie, aktywność kibiców naszych Orłów jest bardzo wzmożona. A ja? Cóż... Zacisnęłam zęby i Ukrainę obejrzałam. Jednym okiem, bo drugie biegało za matematycznymi wzorami w zeszycie. Całe szczęście, że transmisja meczu Anglii z San Marino niemiłosiernie się zacinała, bo musiałabym wykombinować też oko numer trzy. Mecz z San Marino postanowiłam sobie odpuścić. Wcale nie dlatego, że nie spodziewałam się emocji (te pościgi, te wybuchy...), ale niestety Steven Gerrard ukradł sto procent mojej uwagi wychodząc w pierwszym składzie na mecz Anglików z Czarnogórą (ah, ah, widziałyście bramkę dla Anglii? Gdyby Stevie i Rooney mieli dziecko, nazwaliby je Perfekcją.). Ale o tym meczu może innym razem, teraz natomiast chciałabym porozmawiać o zjawisku zaobserwowanym wśród fanów krajowej i niekrajowej piłki kopanej. Na warsztat wzięłam moich znajomych i tych, których rozmowy słyszy się czasami przypadkiem w autobusie, w kawiarni czy w pubie po meczu. Odkryłam, że kibic kibicowi nierówny. Jednych się podziwia za wiarę, dumne reprezentowanie barw narodowych czy klubowych, niezałamywanie się po porażce i umiejętność wystawienia konstruktywnej krytyki. A drugich... Drugich się, niestety, nienawidzi. Kim oni są?

1. Żony Lewego.
Każda z nas ma jakiegoś piłkarskiego idola. Każda z nas kiedyś marzyła, że będzie miała dziecko z Owenem, wybuduje piękny dom z Reiną i zamieszka w nim z Aggerem i Skrtelem. Jasne. Ja też. Ale fascynujące jest zjawisko pojawiania się jak grzyby po deszczu dziewcząt ogłaszających publicznie swe najskrytsze marzenia. Wygląda to mniej więcej tak:

Nie wiem, jak wam, ale mi byłoby trochę głupio, gdybym była panną Anną Stachurską i dowiedziała się, że fanki mojego narzeczonego życzą mi śmierci i planują zasadzkę na cmentarzu. Oczywiście nie jest to zjawisko odosobnione, dotyczące tylko Roberta Lewandowskiego. Ofiarami bardzo często są też piłkarze hiszpańscy, niemieccy, czy nawet mało popularny w młodzieżowych kręgach Steven Gerrard, któremu pewne stuknięte fanki budują ołtarzyki, śpią w jego koszulkach, piszą o nim wiersze i nazywają się Silene. 

2. Brendan OUT!
Malkontenci nie powinni zajmować się kibicowaniem, od tego można zginąć. Bo wiecie, jest taka sytuacja: w dalekim zamorskim kraju istnieje sobie klub, który ostatni raz stabilną tabelę wyników miał pięć lat temu, po czym został powoli poddany destrukcji przez złe decyzje zarządu, który zatrudniał złych trenerów, którzy kupowali złych piłkarzy... I tak oto znalazł się w pobliżu końca pierwszej dziesiątki tabeli. Zatrudniono nowego trenera, przemeblowano lekko skład. I to był największy błąd. Dlaczego? Bo kibice od razu zaczęli obiecywać sobie gruszki na wierzbie, Manchester United na tarczy i komplet punktów w każdym meczu. Niestety, na to trzeba jeszcze trochę poczekać, ale z tego zdają sobie sprawę nieliczni. Reszta tłucze talerze po każdym straconym golu, a po końcowym gwizdku i otarciu w czerwony szalik łez bezsilności, obowiązkowo loguje się w sieci i rozpoczyna kibicowską martyrologię: ''Aj aj aj, jakiż ja jestem biedny, że też mi przyszło kochać ten klub w czasach, w których są w nim same patałachy, musimy zwolnić pana XX, wypieprzyć pana YY, pan ZZ jest beznadziejny, życzę mu połamania nóg, a ten czarny to nawet dzieci robić nie umie, bo miał mieć troje, a podobno tylko jedno zrobił. Brendan OUT!''. No powiedzcie, czy taka osoba nie dostanie zawału po kolejnym przegranym meczu? Może czas zmienić hobby i zająć się układaniem puzzli?


*wszelka zbieżność osób i zdarzeń przypadkowa, wcale nie chodzi mi o Liverpool FC i jego polskich kibiców.

3. Kibicuję Barcelonie Madryt. 
-No cześć, widziałeś mecz?
-Jasne! Zawsze oglądam Gran Derbi i... wszystkie inne... Derbi.
-A podobało ci się bardziej jak Ramos strzelił tego karnego w końcówce? Mistrzostwo świata, tak przyłożył ze śródstopia, posłał tę futbolówkę na lewy słupek, aż Valdesowi rękę urwało, czy...
-No, super!
-...jak Messi popędził lewą flanką przez całe boisko, przełożył piłkę na prawą nogę i huknął w okienko?
-No, super!
-To komu ty właściwie kibicujesz?
-No, super!



4. Shity, Cwelsea i Loserpool.
A tego to nie zrozumiem nigdy. Wiecie, zakładacie sobie rano kulturalnie koszulkę ulubionej drużyny, bo akurat wieczorem gra mecz i chcecie ładnie wyglądać w pubie, krzycząc do telewizora zza kufla piwa. Chcąc nie chcąc, musicie wyjść tak na ulicę. I zewsząd słyszycie:
-To ile ten twój klubik ostatnio przegrał? 
-A gra tam trio z Borussii? Nie? Boże, co za szajs...
-LOL, KIBICUJESZ IM?!
Bo gdzieś w społeczeństwie, w którym żaden obywatel poniżej dwudziestego roku życia nie uświadczył międzynarodowego sukcesu lokalnej drużyny, w którym reprezentacja kraju nakłada podwójną warstwę antyperspirantu przed meczem z San Marino, bo poci się ze strachu, w którym Związek Piłki Nożnej nie ma z nazwą wiele wspólnego, narodziło się przekonanie, że każdy, kto ma inne zainteresowania niż my sami, jest gorszy i nie warto mieć dla niego szacunku. Nikt nie próbuje nawet zrozumieć i pojąć piękna kibicowania drużynie, która czymś musiała nas urzec, bo inaczej nie robilibyśmy tego, co robimy.  Cóż, nie bójmy się zakładać koszulek QPR, co nas nie zabije, to nas wzmocni. 

5. Kibic Wędrowniczek.
Zazwyczaj zaczynamy kibicować danemu klubowi w wieku cielęcym, obejrzenie pierwszego wżyciu meczu poprzedzając płaczliwym jękiem zawodu, że dziś nie ma dobranocki (nie śmiejcie się, wielcy tak zaczynali. Na przykład ja.). Kiedy już zahipnotyzuje nas atmosfera stadionu, wciągną ci śmieszni ubrani tak samo faceci biegający po trawce, zauważamy, że jeden z nich zdecydowanie się wyróżnia. Świetnie gra głową. Wysyła genialne podania. Perfekcyjnie wykonuje rzuty wolne. Ma ładne oczy. Nieważne. Ważne, że zaczynamy bliżej przyglądać się jego poczynaniom. Początkowo oglądamy mecze tylko dla niego, później stopniowo poznajemy resztę drużyny, trenera, rezerwowych, historię klubu, przyśpiewki i tak oto stajemy się pełnoprawnymi kibicami. Ale dane statystyczne pokazują, że faceci zdradzają średnio co trzy lata. Więc, dajmy na to, taki Ferdynand Bykowski najpierw zaczarował swoimi golami wszystkich kibiców swojego klubu, a później nagle zdecydował się na skok w bok bo odkrył, że lepiej mu w niebieskim. Co  robią kibice? Chowają koszulki z napisem ''El Dzieciak'' na plecach głęboko do szafy, bo takim śliskim materiałem źle zmywa się podłogę, więc cóż innego można z nimi zrobić. Co robią ''kibice''? Kupują barwniki w pasmanterii, wsadzają czerwoną koszulkę w niebieską farbę, nucą pod nosem ''blue is the colour, pam pam pam'' i zdają się nie rozumieć żalu kibiców poprzedniej drużyny pana Ferdynanda Bykowskiego, mało tego - żeby odeprzeć atak wymyślają Legendę o Kontuzji Kolana i inne tego typu historie. Gdzie sens, gdzie logika?

***

To by było na tyle, moje kochane czytelniczki. A czy wy macie jakieś kibicowskie osobowości, które w mniejszym lub większym stopniu was irytują? 
PS.: Na przekór zjadliwej treści powyższego wpisu chciałabym teraz polać trochę świątecznego lukru i życzyć wam wesołego oglądania wielkanocnej kolejki! 

Liverpool idealnym miastem na rozegranie akcji opowiadania o romantycznej miłości?

Słuchajcie, ja to w szoku. Wszystko przez to, że wczoraj uświadomiłam sobie, iż mój ukochany klub stworzył świetne warunki do wykorzystania go w fabule ckliwej historii niewyżytych nastolatek sikających na widok Suso fan fiction. I to takiego porządnego, w którym...

a) piłkarka żeńskiej drużyny zakochuje się w swoim męskim odpowiedniku.

Pamiętacie wpis, w którym wyśmiewałam niedociągnięcia w opowiadaniach o piłkarzach. Do stu tysięcy zmarszczek Gerrarda, wtedy naprawdę wydawało mi się, że dziewczynki i chłopcy nawet zajęcia wychowania fizycznego w podstawówce mają oddzielnie, więc dlaczego później ktokolwiek pozwalałby im trenować razem?A jednak...

Jakie imię wybieramy dla głównej bohaterki? Może... Może... Silene :rumieni się:?

***

Silene miała 16 lat i bardzo skomplikowane życie.  Po pierwsze nie miała ani chwili wolnego czasu przez to, że była najlepszą piłkarką w Polsce i ciągle biegała na treningi na płycie głównej Stadionu Narodowego.Poza tym musiała ukrywać się przed paparazzi, bo jej ojciec był najbogatszym człowiekiem w kraju. Dorobił się na ekologicznej produkcji dżemu jabłkowego, który wysyłał na cały świat. Pewnego dnia Silene siedziała na swoim parapecie i patrzyła w zapłakane niebo. ''Znowu pada.'', pomyślała. ''Moje życie jest takie bez sensu.'', otarła samotną łzę spływającą powoli do kubka z kakao, który ściskała w dłoniach. ''Nikt mnie nie kocha, tata ma swoje sprawy, a ja jestem tak zabiegana, że nie mam czasu na spotykanie się z chłopakami... W dodatku rówieśnicy są tacy niedojrzali...''; nagle usłyszała pukanie do drzwi. Najpierw ciche, później nasiliło się. Otworzyła, za nimi stał jej tata.
-Myszko, muszę ci coś powiedzieć.
-Jestem nieślubną córką rodziców Suso i mam prawo do siedzenia na ławce rezerwowych w meczu Liverpool vs. United i wyrywania Gerrarda?
-Nie, nie, kochanie, to okaże się dopiero w trzecim odcinku. 
-Co takiego, tatusiu? - spojrzała na niego z ciekawością.
-Otóż... Musimy się przeprowadzić. Dostałem propozycję pracy w Liverpoolu. Już załatwiłem ci zmianę klubu, twoja kariera nabierze tempa, ladies trenują tam z Suarezem. 
 Oh, nienawidzę cię, jak możesz mi to zrobić, mam tu całe swoje życie, blablabla [...].

***

No i wiecie, co jest dalej? Laska przeprowadza się do pałacu, za płotem ma Gerrarda, pod płotem żebrzącego Dżokola, poznaje w końcu Shelveya, miłość swojego życia, zachwyca go umiejętnościami piłkarskimi (jego nietrudno zachwycić, wystarczy kopnąć prosto futbolówkę...) i żyją długo i szczęśliwie do czasu, kiedy w najbliższym okienku transferowym Jonjo nie zostanie sprzedany za przynajmniej siedem milionów, wysłuchaj nas, Panie. I to wszystko JEST MOŻLIWE! Skoro Brenny organizuje takie treningi unisex... A może to w ramach nagrody za trzy wygrane mecze?

b) miłość między piłkarzami.

Jeżeli pamiętacie to: 

albo to:

...wiecie, o co mi chodzi.

***

Przełożenie, zwód, strzał wewnętrzną stroną lewej stopy. Ułamki sekundy wystarczyły do pojawienia się zimnego potu na zmarszczonym czole. Lazurowe oczy zmrużyły się, patrząc pod słońce i śledząc tor lotu piłki. Jest! Wpadła! Co teraz? Rozejrzał się. Kilku już do niego podbiegło z zamiarem zawiśnięcia na szyi strzelca zwycięskiego gola. Chrzanić to! Gdzie jest ON?

/czas na obowiązkową retrospekcję w kiepskim wydaniu/

 Migawka obrazków. Niby nic, ot, nowy w szatni. Steve dużo o nim słyszał, kazano mu powiedzieć gazetom, że Liverpool długo oczekiwał na takiego gracza. W końcu trener przedstawił im Xabiera Alonso. Chłopak potrzebował opieki, wprowadzenia w angielski rytm życia i, przede wszystkim, w drużynę. Kto miał mu w tym pomóc, jak nie sam kapitan? 

***

Oczywiście później Xabi wyznaje, że Nagore jest transwestytą, Steven rzuca Alex, Hiszpan adoptuje jego dzieci i żyją długo i szczęśliwie, apogeum spełnienia osiągając podczas finału Ligi Mistrzów. Proste? Proste. I jak działa na wyobraźnię. 

PS.: Jest to wpis, który, jak się domyślam, niewiele wniósł w wasze życie, ale może przynajmniej któraś z was choć na moment się uśmiechnęła,  w gruncie rzeczy tylko o to mi chodziło. Poza tym, autentycznie zdziwiła mnie informacja o wspólnym treningu chłopaków i dziewczyn z Liverpoolu. Fajnie czasami pobawić się w takie mrzonki, szczerze mówiąc wcale nie dziwię się autorkom opowiadań, to bardzo wciąga. O Gerlonso sama chętnie bym coś napisała, bo ten bromance budzi u mnie bardzo pozytywne emocje, ale najpierw chyba nasz nowy Papież musi zezwolić na myślenie o takich związkach...

PPS.: A może trochę GERLONSO MEMES?

 

 

Zdecydowanie umarłam po przeczytaniu powyższego. A skoro umarłam, to już nie będę się odzywać. Niech przemówią wielcy: "My favourite memory off the pitch is when Stevie (Gerrard) and I got locked in the changing room for a few hours. It was funny but I can’t say any more than that."...

Pieją Koguty pieją, czyli Liverpool 3 - 2 Tottenham.

No co no. Nie bijcie. Zwątpiłam w nas. Zwątpiłam po golu straconym do szatni.

No dzień dobry. Dawno nie brałam na warsztat meczów The Reds, więc czas najwyższy to nadrobić, bo i okazja jest przednia. Gdybym tylko lubiła alkohol, to upiłabym się ze szczęścia.

Zaczęliśmy w składzie naprawdę ciekawym, bowiem bez Reiny, którego świetną formę przerwał mały urazik łydki. Za to z przodu powiało egzotyką, bowiem zameldował się Coutinho, Suarez i Sturridge. W defensywie dzielić, rządzić i rozsypywać się ze starości miał Carragher zaliczający swój miliardowy występ w meczu ligowym, czy jakoś tak... Po stronie przeciwnika nudy, same ''le'' - Dembele, Bale, Lloris... Mówiłam już coś o rozpoczęciu? A więc było dość chaotyczne, ale z nieznaczną przewagą naszych. Nieznaczną, bo bardzo szybko przekonwertowała się ona w znaczną przewagę Tottenhamu. Sytuacja, w której Bale ustawił się z piłką na trzydziestym piątym metrze rzucił kowbojsko-pojedynkowe spojrzenie naszemu biednemu Bradzikowi Dżonsikowi i szalenie niebezpiecznie podkręcił piłkę, naprawdę mogła przyprawić o palpitację. Serca, wątroby i w ogóle... Liverpool szybko jednak odgryzł się (dosłownie, spójrzcie na te zębiska Suareza...) bramką Urugwajczyka. Dwójkowa akcja między Coutinho i Enrique (kto chce bromance z nowym nabytkiem LFC, hand's up!) zakończona pewnym strzałem Luisa na krótki słupek dała nam prowadzenie w dwudziestej pierwszej minucie spotkania. Później... Później było już tylko gorzej aż do pięćdziesiątej szóstej minuty, w której to po dwóch bramkach Vertonghena przegrywaliśmy 1:2. Jak to się stało? Kojarzycie taką czeską bajkę o Makowej Panience?


Otóż laska popylała sobie po trawiastych obiektach, czyli również po boiskach piłkarskich, i rozsiewała mak, który, jak wiadomo, ma fantastyczne właściwości usypiające. No to przyleciała wczoraj i na Anfield, zakręciła naszymi obrońcami, ci przycięli sobie komara i nawet nie zauważyli, że dają się ogrywać Kogutom jak dzieci. Nie ma co się nad tym rozwodzić- dość powiedzieć, że po drugiej straconej bramce trzasnęłam sopcastem laptopem i zakomunikowałam silnej jednoosobowej reprezentacji redakcji najlepszego serwisu o LFC w Polsce oglądającej ze mną ten mecz, że mam dość, że szkoda nerwów, przegramy to 1:2 i czas zająć się czymś pożyteczniejszym. No to żeśmy się zajęli, c'nie? Po chwili wyszłam do łazienki i nie zdążyłam nawet pomyśleć, po co przyszłam, a okazało się, że remisujemy już 2:2 po kuriozalnym golu Downinga strzelonym między nogami zawodnika z pola Tottenhamu, i trzeba wracać, bo jeszcze możemy to wygrać. A więc wróciłam. Hop siup, Defoe spojrzał na Suareza, pomyślał ''No za niego to przecież nikt mi nic nie zrobi, c'nie, FA?'' i sfaulował go we własnym polu karnym. Poskutkowało to trafionym przez Gerrarda karnym i wyjściem na prowadzenie drużyny zza Mersey. Wydrzeć go już sobie nie daliśmy i mimo doliczonych trzech minut cały czas skrzętnie pilnowaliśmy się, żeby nie pozostawić wiele miejsca do grania przeciwnikom.

Niby fajnie, ale...
1) Carragher zdecydowanie jest za dobry, żeby kończyć karierę. Chrzanić te podania do nikogo, chrzanić zawaloną akcję na 1:2... NASZ NAJLEPSZY OBECNIE OBROŃCA NIE MOŻE TEGO ZROBIĆ! Carra, zostań... Zapłacę... W naturze...
2) ...a na gwiazdkę chcę Dembele, ok?
3) Jones ciągle niepewny, a ja ciągle klepię zdrowaśki, kiedy widzę piłkę zmierzającą w jego kierunku. Technika z wybijaniem na oślep kiedyś może się nie sprawdzić...
4) A TO CO?
 
Mówcie co chcecie, świat jest niesprawiedliwy. Ja w naszym szaliku wyglądam zdecydowanie lepiej niż Lana del Rey, a jakoś darmowej wejściówki na męski peep show w szatni LFC nie dostałam... Tak, to jest, K%#@!WA, zazdrość.
 5) Skagger się nam rozpada. Jedna z nierozłącznych niegdyś połówek pomarańczy już grzeje ławę na rzecz Jamiego, druga natomiast nie zachwyca i, mimo ładnej fryzury, pochwał za wczorajszy mecz ode mnie nie usłyszy.

Tylko czy naprawdę te drobne niuanse interesują kogokolwiek w obliczu pięknej, heroicznej walki do ostatniego gwizdka (ah te rajdy Suareza w doliczonym czasie...), niesamowitego wejścia w drużynę pana Coutinho, który z meczu na mecz staje się kolejnym przykładem świetnej polityki transferowej prowadzonej przez Rodgersa, prześwietnej postawy naszego kapitana, który w końcu daje drużynie to, czego się od niego oczekuje i, wreszcie, wyniku?

PS.: Na ostatnie kilka minut wszedł wczoraj nasz młody tatuś... Czyż to nie jest urocze?

Hot or not: Fabio Borini.

Dzień dobry. Dobry wieczór. Pogadajmy o Fabio.

Po długim romansie z Brendanem miał on być Czerwonym Pedro Rodríguezem. Kojarzycie gościa? Taki tam, uniwersalny z Barcelony. Wszystko jasne, prawda?

Przychodził do Liverpoolu jako antidotum na rażący brak ciachwnapadzie goli, jako szablonowy przykład nowego stylu gry, który zamierzał wprowadzić Rodgers. Na euforyczne nastroje przedtransferowe składały się pięknie prezentujące się statystyki skuteczności i patetyczne youtubowe kompilacje pokazujące epickie poruszanie się bez piłki, szukanie jej w polu karnym przeciwnika i ładne oczy. Cóż, sprawdziło się tylko to ostatnie. 

Zaczęło się od meczu towarzyskiego z Tottenhamem, w którym to Fabio zagrał pierwsze pół godziny w czerwonych barwach. Szału nie było, staniki nie latały, ale przyznaję, że obudził głęboko ukryte nadzieje na to, że Liverpool w końcu dorobił się fajnego, szybkiego napastnika. Skończyło się na tym, że nasz doktorek

(tak przypominam, gdyby ktoś zapomniał. A tak naprawdę niemożebnie śmieszy mnie to zdjęcie, wybaczcie, hihihihi) ma z nim więcej pracy niż z Dżokolem, kibice powoli wpisują ''Fabio B.'' w rubryczkę 'Nieudane transfery Brendana Rodgersa', a i sam trener załamuje pulchne łapki i rozgląda się za nowym napastnikiem (tak, Lewandowski, ehe, na stopro). 

Ale może ten Borini nie jest wcale taki zły? Może należy potraktować go jako lokatę długoterminową, z małym oprocentowaniem, która na początku niewiele daje, ale na przestrzeni lat ma szanse stać się żyłą złota? Tego nie wie nikt. Jedyne, co do tej pory mogłam oszacować, to to, że jest fajnym chłopakiem. Co jeszcze o nim wiemy?

1)  Wyobraźcie sobie, że idziecie po galerii hadlowej. W Warszawie, bo tylko tam jest sklep Victoria's Secret. Wpadacie na moment poudawać, że stać was na chociażby najzwyklejsze matki z metką VS i nagle przed wami wyrasta..

...Fabio ze stanikiem. W ręku. Tudzież na sobie, przecież musi wiedzieć, czy będzie dobry, c'nie? Ma chłopak gust, nie powiem. 

2) Jeżeli chodzi o damską bieliznę, jest mistrzem. Ale sam to już się ubrać nie potrafi...

JA SIĘ, FABIO, PYTAM, CO TO JEST? Czy tylko mi kojarzy się toto z superwyciętymi, aseksualnymi kostiumami kąpielowymi z lat sześćdziesiątych? Zawsze mogło być gorzej...

3) Jest bardzo ładny.

4) Jest bardzo ładny.

 

5) Jest bardzo ładny.

 

 6) A wcale się na to nie zapowiadało:

Tak naprawdę nie mam wam nic ciekawego do powiedzenia na temat Fabio. Po prostu bardzo chłopaka lubię, bardzo napaliłam się oglądając jego wcześniejsze poczynania, bardzo chciałabym wbiec na murawę i przytulić go po każdym niefortunnym upadku i bardzo lubię komentować jego twitterowe wpisy. 

To co robimy z tym naszym Fabiankiem? Dajemy jeszcze jedną szansę w następnym sezonie (może zaprosi nas na... pizzę...), czy sprzedajemy na części handlarzom organów?

Ie-o michibata-ni tsukureba sannichi narazu...

'W trzy dni domu nie zbudujesz'. Dokładnie tyle oznacza tytuł moich przemyśleń. Dlaczego jest po japońsku? Bo zajmę się dziś kwestią bardzo drażliwą czyli naszym własnym małym Azjatą. Gwoli ścisłości- drażliwą, ponieważ sama nie mam wyrobionej opinii na jego temat. Nie mam pojęcia co ma do zaoferowania, nie pojmuję go i mogę chyba powiedzieć, że pomimo wnikliwej obserwacji jego gry, nawyków (tak, tego problemu z dłubaniem w koszulce* też) i techniki, nie znam go. Widziałam w jego wykonaniu mecze beznadziejne, tragiczne, przeciętne, dobre i ten wczorajszy. Chociaż wciąż uważam, że oprócz strzelenia trzech goli nic nie zrobił (niech wbije hat-tricka Tottenhamowi, to porozmawiamy). W każdym razie muszę mu oddać wolę walki, pracowitość i kreatywność. Bo te cechy ma niewątpliwie.

Przyznam się bez bicia, że po odejściu Parka spodziewałam się na jego miejsce Azjatę o dosyć podobnym umiejscowieniu na planie taktycznym. To, że w Manchesterze United MUSI być zawodnik ze wschodu, jest oczywiste. I już nawet nie chodzi o sam chwyt marketingowy i próby jak najowocniejszego wyzyskania kieszeni patriotycznie myślących Azjatów. Ji-Sung stał się na dobre częścią tego zespołu i bez niego byłoby pusto. Dlaczego pomocnik? Wyobrażacie sobie chińskiego albo koreańskiego bramkarza między słupkami MU, de Geę na ławce i Lindegaarda na trybunach? Ja też nie. A może jakiś obrońca rodem z Tailandii? Hmm... Jakoś tego nie widzę. Tak samo napastnika, ale już nie z takiego samego powodu. Mając taką ofensywę, sprowadzić kolejnego snajpera byłoby grzechem i marnotrawstwem.

Toteż kiedy wybór Bossa padł na Kagawę, nie byłam zbytnio zdziwiona. Mistrz Niemiec. Japończyk. Pomocnik. Wszystko by się zgadzało. Tylko jakiś wewnętrzny głos w środku mnie (spokojnie, nie jestem van Persiem i nie podejmuję decyzji pod wpływem małego chłopca, sterującego mną jak mu się żywnie podoba) krzyczał: nie! Jako że piszę o meczach MU i rzadko wykraczam poza Premier League w mych wywodach, można by pomyśleć, że nie interesują mnie inne ligi. Nieskromnie powiem, że bardzo lubię Bundesligę. Choć Borussię już niekoniecznie. I czasami zdarza mi się oglądać jakiś mecz rodem z niemieckiej ligi. Niestety, w poprzednim sezonie najwidoczniej nie miałam szczęścia i nigdy nie zdarzyło mi się obejrzeć meczu BVB, w którym Kagawa by mi zaimponował. Być może jestem ślepa albo po prostu uprzedzona do tego stylu gry, ale widziałam jedynie przeciętnego zawodnika, który czasem ma przebłyski, jednak owocujące zaledwie sporadycznie, a jego hobby jest tracenie futbolówki i marnowanie podbramkowych okazji. Nic wielkiego. Na wygranie Bundesligi wystarczyło, ale czy w brutalnym, szybkim i dynamicznym angielskim futbolu ten kieszonkowy, chuchrowaty i wręcz taki-sobie zawodnik się sprawdzi?

Na razie jest za wcześnie, by go skreślić czy pochwalić z całą stanowczością i przekonaniem. Shinji ma za sobą małą ilość rozegranych spotkań i dość długą przerwę powodowaną kontuzją. Choć w czerwcu minie rok od podpisania jego kontraktu z United (bądź co bądź czteroletniego), to nie sądzę by to, co pokazuje na murawie było do czegokolwiek podobne. Człowiek o wielu twarzach. W każdym meczu inny. Zagadka.

Aby potwierdzić mą tezę powiem, że w jedenastu dotychczasowych meczasch zdobył dwa gole, podczas gdy wczoraj strzelił ich aż trzy. Zaczął swoją wielką angielską przygodę z wysokiego C. W sparingach wakacyjnych zdobył swą pierwszą bramkę w czerwonym trykocie i ogólnie jego postawa udowadniała słuszność decyzji sAFa. Kolejne spotkania w jego wykonaniu nie były może jakieś porywające, ale nie popełniał jakichś strasznych błędów i wydawało się, że poradzi sobie w Premier League. Ale cóż z tego, skoro już w październiku kontuzja uniemożliwiła mu grę... Stracił cały listopad, grudzień i połowę stycznia. Poza tym po jego powrocie w jego grze nie było już błysku. Pojawiał się sporadycznie. Na chwilę. Nie wnosił praktycznie nic. No może oprócz tego meczu na Bernabeu, kiedy naprawdę harował za dwóch. Myślałam jednak, że to chwilowy przebłysk, wynik silnej motywacji. I kiedy już skreśliłam go praktycznie całkiem, kiedy stwierdziłam, że nie zastąpi nam Parka, on po prostu wyszedł sobie na murawę Old Trafford i jakby od niechcenia, z palcem w nosie zaliczył hat-tricka. Mówiąc brzydko, szczęka mi opadła do kolan. Czy przekonał mnie tym do siebie? Nie wydaje mi się. Raczej nie. Może będę teraz patrzyła na niego milej, może nie będę się sprzeciwiała widokowi Kagawy w pierwszym składzie? Na pewno dzięki temu nie stanę się nagle jego fanką #1 i w moim pokoju nie powstanie ołtarzyk na jego cześć, ale skoro chłopak potrafił strzelić trzy gole... Może coś z niego będzie? Może Boss potrafi wyprodukować z Szynki gwiazdę pierwszego formatu... Tylko niech Bóg go broni przed kontuzjami.

Podsumowując: nie mówię ani tak, ani nie. Nie mam zamiaru skreślać go za jego przeszłość w Borussi ani pieścić komplementami za jednego hat-tricka. Czas pokaże na jakim etapie się znajduje. Na pewno jest zawodnikiem na swój wiek bardzo dobrym, przynajmniej z tej strony pokazuje się po całkowitym uwolnieniu od kontuzji (bo rozumiem, że ta zadyszka i słabsze występy były powodowane li i jedynie stopniowym odzyskiwaniem formy). Potencjał jest, tylko trzeba go wykorzystać. A kto to zrobi lepiej niż Boss? Wprawdzie jego urodziny są dopiero za dwa tygodnie (dokładnie za dwa), ale ja już dziś życzę mu dwóch rzeczy: zdrowia i przedłużenia kontraktu...przez sir Alexa Fergusona na kolejne lata, aż do wydobycia z Kagawy wszystkich drzemiących w nim umiejętności i talentów...




O Kagawie słów kilka, niekoniecznie związanych z boiskiem:
#1 Dziewczyną Shinji jest japońska aktorka...porno Ameri Ichinose. Z uwagi na moją niechęć do demoralizacji i odgórny wstręt do sesji rozbieranych, nie użyłam zdjęcia Ameri 'z pracy', ale szczególnie napaleni (mam nadzieję nikt) mogą wpisać jej nazwisko w google, tumblrze, etc.

#2 Najlepszym kompanem Kagawy w drużynie z Manchesteru jest Alex Buttner. Jest to naprawdę intensywny bromance. Razem mogą konie kraść/siedzieć na ławce/zamykać się w szatni/pokazywać całemu światu, że nikt oprócz nich razem się nie liczy...























Shinji lubi także Davida de Geę, gdyż... obaj wciąż uczą się angielskiego i łatwiej porozumiewają się między sobą niż z resztą drużyny.


Stwierdzam spadnięcie red.alice z krzesła, bo Angelo*.
#3 Po treningu lubi sobie zjeść, jak na Japończyka przyznało, sushi oraz udon (czyli rodzaj specjalnego, pszennego, grubego makaronu), jednak jak sam przyznaje, angielskie przysmaki także szybko przypadły mu do gustu...

Kibicowska kolekcja, czyli gdzie topią pieniądze dziewczyny z UniLiverCity.

Silene:
Dzisiaj odrobinkę luźniejszy wpis, składający się głównie ze zdjęć. Wszystko dlatego, że dzisiaj będziemy się troszkę chwalić. Troszeczkę. Otóż czas skupić się na naszych mniej lub bardziej skromnych kolekcjach koszulek, gadżetów, papieru toaletowego ze zdjęciem van Persiego. Mój zbiór rozrastał się na przestrzeni siedmiu lat, jednak, jak to ze mną bywa, wymiana garderoby odbywała się rotacyjnie. W praktyce wyglądało to tak, że dostawałam jedną koszulkę, kiedy druga dogorywała już na łożu boleści. Ale po pewnym czasie znajomi zorientowali się, że kibicuję i wzięli to za dobrą monetę - bardzo łatwo dobrać odpowiedni dla mnie prezent. W ten właśnie sposób moje mieszkanie zamieniało się powoli w fanowską dziuplę... Zobaczcie sami. 

Moje ukochane koszulki. Tylko za czarną jakoś nie przepadam. Może dlatego, że ma na plecach nazwisko pewnego blond-niebieskiego pana. Cóż, błędy młodości. Za to biała, z przedostatniego sezonu Xabiego Alonso na Anfield, ma się rozumieć, z jego nazwiskiem, jest moją perełką.

Te koszulki już znacie z mojego ostatniego posta. Nie ukrywam, że w czerwonej bywam często nawet na zajęciach w szkole czy zakupach. Kiedyś to, wiecie, chodziło o to, żeby wyrywać na nią chłopaków. Teraz już niby nie mogę, ale cii...

A tu już dwie koszulki reprezentacji Anglii. Pierwsza z nich już ledwie dyszy, druga natomiast będzie mi służyć jeszcze przez kilka dobrych lat. Jako strój na siłownię, sorx, Stevie.

A to już pomiot Euro. Pierwszą nabyłam z wielkim bólem i rozpaczą, tylko i wyłącznie dlatego, że chciałam sprawić przyjemność mojemu nauczycielowi hiszpańskiego. Na drugą natomiast polowałam dopóty, dopóki nie była tak maksymalnie przeceniona, że mój budżet tego nie odczuł. Bardzo, bardzo chciałabym zakładać ją i spokojnie wychodzić z domu, ale boję się, że usłyszę nagle ''W imieniu Polski Podziemnej skazuję cię na śmierć za zdradę ojczyzny!'' i zobaczę Zakościelnego z giwerą...

Tyle, jeżeli chodzi o koszulki, czas na płynne przejście do innych części garderoby. Tylko może tych majtek z numerem telefonu Gerrarda wam nie będę pokazywać, co? Czas teraz wtajemniczyć was w mroczną część mojego kibicowania. Otóż bardzo sympatyzuję się z Lechem Poznań, mimo że pochodzę z zupełnie innej części Polski, a w moim mieście też jest drużyna występująca w ekstraklasie (brokenheart45, przyznaj, skąd masz ten uroczy szaliczek Jagiellonii...). Z tego też powodu na szesnaste urodziny rodzice sprawili mi kolejny ciuch, przez który mogłabym stracić życie. 

Krzyk mody sezonu jesień/zima 2012, Silene chodząca w dwóch szalikach na raz. No co, zimno było. Przez ten supermodny motyw ptaków nie mogłam się powstrzymać, nie?

...w czymś trzeba wypijać te pomeczowe toasty, prawda?

A oto i najpiękniejszy zeszyt świata. Piękny podwójnie: raz, że z naszym herbem, dwa, że sprezentowany mi przez ciachowo-liverpoolową koleżankę. Pozdrawiamy Głodzię, hue hue hue. 

Tutaj absolutny hicior, znaleziony w osiedlowym second-handzie - przypinka z Liverbirdem. Wałęsa style... 

Kalendarz też znacie już z poprzedniego wpisu. Potrzebny mi jeszcze tylko warsztat samochodowy, żeby mieć anturaż godny moich panienek z kalendarza.  

Nie mogłam nie wspomnieć też o przeuroczym kolażu podarowanym mi przez koleżankę, która, własnoręcznie zrobiła taki oto raj w rozmiarze A3. Nie wiadomo, gdzie patrzeć. 

 Urocze, czyż nie?

red.alice: Moja kolekcja koszulek wypada w tym zestawieniu dosyć blado. Z koszulek oryginalnych posiadam tylko jedną, ale za to jaką... Trykot z tego sezonu <a do nich mam ogromną słabość, bo są po prostu prze- prze- przepiękne> z nazwiskiem Rooney'a na plecach. Dlaczego Rooneya? *tracę dawny dumny ton wypowiedzi* Gdyż wcale za nią nie przepłaciłam, co zresztą moja mama skutecznie mi uniemożliwiała. Wprawdzie zgodziła się na koszulkę <a co miała zrobić? prasowanie, pranie, zmywanie naczyń przez miesiąc...>, ale kontrolowała jej cenę. I kiedy różnica pomiędzy koszulką Wayne'a <którego bardzo, bardzo lubię> a trykotem Paula Scholesa wynosiła około 50 zł, jakiegoś wielkiego wyboru nie miałam. Co nie znaczy, że nie cieszę się z koszulki Wazzy... Tylko wiecie, ostatni sezon Ginger Prince'a w MU i w ogóle... *protest: jeśli Scholesey odejdzie, własnonożnie skontuzjuję połowę składu. jeszcze nie wiem jak, ale jakoś...*

Na drugi ogień idą nabytki EUROwe. W tym zamieszaniu, w tym piłkoszale każdy mógł zapomnieć co robi. Także rodzina. I właśnie stąd się wzięły dwa niepatriotyczne nabytki. W przeciwieństwie do Silene, bardzo chciałabym spotkać Zakościelnego z giwerą A tak, a tak, ładny jest... *i teraz wszyscy robią 'uuuu' jak w przedszkolu* , więc w tej białej chodzę o wiele częściej.

Nie ma się czemu dziwić, po tej fazie grupowej Holandii każde moje pojawienie się na orliku w okazie koloru pomarańczy kwitowane było gromkim śmiechem. Poza tym... chyba rozumiecie, że szóstka z niemieckiego sama się nie zdobędzie.

Aby całkiem nie porzucić patriotyzmu, babcia znalazła gdzieś taką oto koszulkę z Orzełkiem i napisem POLSKA. Przydaje się na wf..

Obok przejaw patriotyzmu lokalnego, orlikowego. Mam takich dużo. Za zawody, w których udaję, że umiem grać i zamiast mijać przeciwników, chowam się za nimi, żeby trenerka mnie nie widziała i przypadkiem nie zmieniła. Po co w kibicowskiej kolekcji zdjęcie koszulki z Orlika? Nie wiem. Chyba się rozpędziłam. A może dlatego, żeby ta druga koszulka nie była samotna... Niemcy mają Holandię, to Polska niech ma chociaż orlika.

Bluza. Czyli najnowszy nabytek. O dwa rozmiary za duża, ale od razu mi się bardzo spodobała. Spodobała to za małe słowo. Ona mnie uzależniła od siebie. Teraz wisi na szafie i co kilka minut muszę na nią patrzeć dla psychicznej równowagi, której nigdy nie osiągnę.

Pora na mniej odzieżowe sztuki. Nie wiem do czego mogę zaliczyć biżuterię, nie jest to ani ubranie, ani gadżet... Mniejsza z tym, te oto kolczyki oraz gwizdek zostały zakupione w trakcie EURO 2012 i są noszone bardzo, bardzo często. Gwizdek jest na cześć naszego 12 zawodnika. Pozdrowienia ;)

Oto chyba najbardziej sentymentalna i najwartościowsza moja kolekcja. Plakaty. Zbierane od maja 2008. Oczywiście, nie mam już wszystkich, ponieważ na kilku z nich się wyżywałam (plakat Barcelony po wygranej LM w 2009 r, pierwszy plakat Cristiano Ronaldo w Realu, ostatni Teveza w MU, itd.), a kilka sprzedałam młodszemu bratu (za plakat Pudziana wytargowałam dychę, Małysza 7.50, a za resztę po 2-3 złote, ma się ten dar przekonywania... "Oryginalny plakat sprzed I wojny światowej *pierwszy trick-brat lubi słowo wojna* zachowany w nienaruszonym stanie. Na rynku osiąga zawrotną wartość kwintyliarda euro *drugi trick-nazwa obca wpleciona w opis jeszcze bardziej zachęca do kupna*. Niestety, nie jestem pewna czy cię na to stać *trick trzeci- urażenie męskiej dumy*"). Jednak teraz, patrząc w roku 2013 na plakat czy to Mariusza Lewandowskiego, czy nawet Torresa w barwach Liverpoolu i w Lidze Mistrzów, można się pośmiać/popłakać/wzruszyć wedle uznania.

Zestaw wzorowego ucznia. Wiecie, jaki mam dzięki temu zapał do temperowania kredek? *Ala kredkomaniak*

Teraz czas na puzzle. Puzzle 3D. Prezent ełrodwatysiąceośmiowogwiazdkowy. Od mamy. Bo jak można lepiej połączyć coś praktycznego i kreatywnego (puzzle) z bzikiem dziecka? Chyba tylko tak. Piłka ta jest niebywale trwała. A nawet jeśli już ją rozbiję o ścianę, później i tak wraca do właściwej formy...

Kubki. Z jedną małą uwagą: piję tylko z dwóch. Ten zielono-kremowy poszedł w odstawkę tuż po moim fochu kontrolowanym na Euro. Ale jako ozdoba półki prezentuje się nie najgorzej. Ten kolorowy przedstawia Gdańsk na Euro i jest wyjątkiem od odrzucenia, ponieważ po prostu jest piękny ;)

Z kolei ten Manchesterowy został nabyty w....Wiśle przed zawodami LGP. Cudowna pamiątka, prawda? 

Pościel. To w tle to kołdra pamiętająca czasy, kiedy jeszcze uczyłam się czym jest spalony <że to nie te następujące naprzemiennie jaśniejsze i ciemniejsze pasy na murawie>, czemu dla jednego faceta zabrakło kolorowej koszulki i musi nosić czarną i dlaczego są wyróżnieni zawodnicy, którzy mogą łapać piłkę, a reszta nie może. Poduszka natomiast jest stosunkowo młodym nabytkiem- ofiarowana, abym mogła w nią płakać po wszystkich porażkach ubiegłego sezonu. 

I wybrane rzeczy, których zastosowania nie jestem w stu procentach pewna...

      

To byłoby na tyle, jeżeli chodzi o nasze piłkarskie zbiory. Jak duże są wasze? Przywiązujecie wagę do gadżetów, czy wystarczy wam jedna, ukochana koszulka? Wolicie trykoty z nazwiskiem ulubionego piłkarza, czy może bez personalizacji? Zachęcamy do dyskusji w komentarzach!